Ik had mij nochtans voorgenomen er niets over te schrijven, in die val ging ik niet trappen.
Maar ik wil het eigenlijk ook helemaal niet hebben over het waarom wel of niet staken vandaag de dag. Ik wil het alleen maar hebben over hoe hard ik verschoten ben. Verschoten van mensen die dicht bij mij staan en ook van anderen.
De vraag, let op het nuanceverschil, die de meesten mij de voorbije dagen stelden was: Gij gaat toch niet staken zeker? / Gij gaat toch wel staken zeker?
En laat dat nu een vraagstelling zijn waar ik een hekel aan heb. In plaats van oprecht naar mijn mening te informeren, greep bijna iedereen de kans om zijn eigen mening, al dan niet met zeer luide en duidelijk stem, te verkondigen.
Hoe weinig mensen vroegen mij oprecht en geïnteresseerd wat ik van heel de situatie dacht, luisterden op een respectvolle manier naar mijn argumenten, gaven genuanceerd hun mening of probeerden mij gewoon uit te leggen wat ze dachten zonder mij overduidelijk te willen overtuigen van hun gelijk.
En dat had ik nu niet verwacht. Ik die dacht dat er in mijn vrienden- en kennissenkring mensen zaten met verstand, respectvolle mensen, mensen bij wie ik over alles mijn hart zou kunnen luchten.
Mijn ogen zijn jammer genoeg een heel stukje verder open gegaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie plaatsen